आशा नमार है

- विवेक दर्शन अर्याल

वैशाख १२, २०७३

आँधी आउँछ

पानी आउँछ    

हाम्रो त जसोतसो चल्छ

कंक्रिटको घर छ

ढलानको छानो छ

जाडो हुँदा ओढ्ने सिरक छ

आङ ढाक्नलाई रोजी–रोजी कपडा पनि छ

बत्ती नहुँदा मैनबत्तीले पनि चलेकै छ

खाना पकाउनलाई जसोतसो ग्याँस छ

बोराभरि चामल छ

नजिकै तरकारी पसल पनि छ

लाइटर प्याट्ट बाल्यो, खाना सजिलै पाक्छ

जीवन चलेकै छ ।

सुन्यौ !!! एउटा भूकम्पले खाएको गाउँ पनि छ

टहरो र पालैपालको घर छ

भोकभन्दा बढी

पानी र आँधीले तर्साउने हजारौं मनहरू छन्

आशैआशमा सास फेर्ने मान्छेहरू छन् 

न घर छ 

न बलियो टहरो छ 

न त पालको कुनै भर छ 

आँधीले च्यात्छ, पानीले भिजाउँछ 

पानीले भन्दा पहिरोले झस्काउँछ 

बिरामी हुँदा न सिटामोल छ, न जीवनजल 

विडम्बना पोसिलो आहार भन्या 

चाउचाउको झोल छ 

आफ्नो केही छैन, 

जे छ छरप्रस्ट सम्झनाको अंश मात्र बाँकी छ 

आँधीको वेगभन्दा, 

दु:खको वेगले आत्तिएका मनहरू छन् ।

ए !!! सरकार तिमी मौन नबस केही गर

तिमीले खाने भातको हरेक सितामा 

अलिकति हिलो छ

किसानको पसिना छ, सपना छ

त्योभन्दा पनि ठूलो कुरा 

हजारौं जनताको आशा छ

आशा नमार है ।

प्रकाशित :वैशाख १२, २०७३

तपाईको प्रतिक्रिया

कमेन्टको लागि यहाँ click गर्नुहोस्

फेसबूक कमेन्ट गर्नुहोस्

फेसबूक छैन? यो फारम प्रयोग गर्नुहोस्