युवा मन

देखावटी कुरा

सुविन भट्टराई, आश्विन ९, २०७५

माया पनि त कतिलाई हो कतिलाई देखावटी गरियो । मनबाट होस्/नहोस्, आँखाले साथ देओस्/नदेओस्, व्यवहारमा देखावटी रंग मिसाउँदै मायाको कुची चलाइयो । कसैले देखावटी सम्बन्धमा फसाए, कसैलाई देखावटी सम्बन्धमा फसाइयो । पुरा पढ्नुहोस्

समुन्द्रमानको संसार

नरेन्द्र रौले, आश्विन ३, २०७५

समुन्द्रमान अधिकांश समय पेन्टिङमै बिताउँछन् । पेन्टिङ नै उनका लागि साधना हो । कुनै बेला त उनी पेन्टिङ गर्दा गर्दै चिया पिउन समेत बिर्सन्छन् । आठ बजे उनको ब्रेकफास्टको समय हो । त्यसपछि उनी पेन्टिङमै घोत्लिन्छन् । बिहानको समय उनी मानिसहरूसँग भेटघाट गर्न खासै रुचाउँदैनन् । ‘बिहानको समय मन कल्पनाशील हुन्छ ।’ पुरा पढ्नुहोस्

अतृप्ति

सुविन भट्टराई, भाद्र २३, २०७५

हामी जीवनमा सफलता, प्राप्ति, सुख र समृद्धिको होडमा यसरी पछि लागेका छौँ कि नपाएको खण्डमा आफैँलाई घृणा गर्न थाल्छौँ । एउटा आशक्तिमा आफैँलाई टम्म बाँधेका छौँ । यो पक्कै हो कि जीवनलाई हर ठाउँमा असफलता र दु:ख मात्र पनि सह्य हुँदैन, तर जीवन सधैँ–सधैँ यिनै चिजहरूको लतमा मात्र फस्नु पनि हुँदैन । पुरा पढ्नुहोस्

परिवर्तनका कुरा

सुविन भट्टराई, श्रावण १८, २०७५

परिवर्तनको विपक्षमा कोही छैन तर नयाँ कुराको जोखिम लिने पक्षमा हरकोही छैनन् । हर पुराना चिज कुनै बेला नयाँ थिए । हर नयाँ चिज भोलि पुराना हुनेछन् । पुरानो र नयाँ चिज भन्ने नै के रहेछ र ? सबै समयको नदीमा मिसिँदै जाने पानीका खोल्साखोल्सी न हु पुरा पढ्नुहोस्

नभएपछि

सुविन भट्टराई, श्रावण ९, २०७५

तर तिनै कुरा जब हराउँछन्, टुट्छन्, फुट्छन्, फाट्छन्, खिइन्छन्, नासिन्छन् वा हामीसित रहन्नन्, तब मात्र हामी त्यसलाई खुब सम्झन्छौँ । त्यसले कति काम दिएको थियो भनेर बिलौना गर्छौं । त्यसको महत्व अस्तित्व नै सिद्धिएपछि बढी हुन्छ । मागेर समय फिर्ता पाउने भए आफूले गरेको त्यो बेवास्तालाई बिगतमा गएर संशोधन पनि गर्दो हौँ । पुरा पढ्नुहोस्

स्मृतिको लोकमा

सुविन भट्टराई, असार २८, २०७५

अतीत हर मान्छेको हुन्छ, हरमान्छेसित हुन्छ । कसैले अतीतलाई विस्मृतिको दराजमा गुम्स्याएर राख्छन्, कसैले अतीतलाई काँधैमा च्यापी सकी–नसकी घिस्स्याएर हिँड्छन् । अतीत जतिसुकै पतित होस्, राम्रो होस्, नराम्रो होस्, जस्तोसुकै व्यतीत भएको होस्, अतीत चाहे गीत भएको होस् चाहे शीत भएको होस्, अतीत बस् अतीत हो । पुरा पढ्नुहोस्

सपनालाई पछ्याउँदा

सुविन भट्टराई, असार ९, २०७५

हामी सपनाहरू जन्माउँछौँ तर जन्मिएका ती सपनालाई उचित पोषण दिँदैनौ । कलिला ती सपनालाई सुम्सुम्याउन खोज्दैनौँ । सपनाको कलिलो हात समातेर डोर्‍याउँदै कहीँ लान हिच्किचाउँछौँ । धैर्यपूर्वक तिनलाई पिठ्यूँमा बोकेर आफैँसँग लान धकाउँछौँ । पुरा पढ्नुहोस्

दु:खको मूल्य

सुविन भट्टराई, असार २, २०७५

दु:खको अस्तित्व देखेर नै सिद्धार्थ गौतम बुद्ध भए । हरदु:ख विष होइन । हर दु:ख दुस्मन पनि हुँदैन । हरदु:खले सधैँ दु:ख दिँदैन । दु:ख सधैँ हाम्रो यात्राको अवरोध बनेर आउने पनि होइन । हर दु:खका बादलले आँसुको वृष्टि गराउने पनि होइन । दु:ख पनि क्षणभङ्गुर हो, सुखजस्तै । मानिसको जीवनमा हरेक दु:खको पनि आयु हुन्छ, सुखको जस्तै । पुरा पढ्नुहोस्

बदलिँदो समाज र परिवर्तित नेपाली जीवनशैली

जीवन अधिकारी, जेष्ठ २०, २०७५

कोदोलाई नेपाली समाजमा कुअन्नका रूपमा हेरिन्छ । विदेशीहरूले यसलाई फाइबर र भिटामिनको मुख्य स्रोत माने पनि हामीकहाँ भने यसको झोल तन्नेरीहरूको सोमरस र छोक्राचाहिँ बंगुरको आहारका रूपमा प्रयोग हुन्छ । भटमास भने तेल बनाउन अनि कोदोको झोल पिउनेहरूको सितनका रूपमा प्रयोग हुन्छ । पुरा पढ्नुहोस्

घर पुर्‍याउने माइक्रो

सुविन भट्टराई, जेष्ठ १३, २०७५

बस्दा कतिको झोला समातिदिएँ, उठ्दा कतिले मेरो झोला समातिदिए । कसैले सानो चिनजानका भरमा भाडा तिरिदिए । कसैको भाडा तिर्नका पीरले चिनेको पनि नचिन्यै गरे । यात्राका क्रममा सुनेका अपरिचित कतिपय बकबक मलाई प्रिय छन् । पुरा पढ्नुहोस्

चप्पलको कथा

सुविन भट्टराई, जेष्ठ ९, २०७५

हजुरबाले सुनाइरहेको चप्पलको कथा सकियो । मैले कथा खासै बुझिनँ । बुझ्ने मेरो उमेर पनि थिएन, तर कथा भने मेरो मस्तिष्कमा छापिएर बसेको थियो । हजुरबासित कैयौँ भेट भए पनि सोध्ने मेलो पाएको थिइनँ । घर पुग्दा हजुरबा बूढो खोकी खोक्दै आफ्नै कोठाको खाटमा पल्टिरहनुभएको थियो । त्यो दिन मैले हजुरबालाई भनेँ, ‘हजुरबा त्यो चप्पलको कथा मैले केही बुझेको थिइँन ।’ पुरा पढ्नुहोस्