युवा मन

परिवर्तनका कुरा

सुविन भट्टराई, श्रावण १८, २०७५

परिवर्तनको विपक्षमा कोही छैन तर नयाँ कुराको जोखिम लिने पक्षमा हरकोही छैनन् । हर पुराना चिज कुनै बेला नयाँ थिए । हर नयाँ चिज भोलि पुराना हुनेछन् । पुरानो र नयाँ चिज भन्ने नै के रहेछ र ? सबै समयको नदीमा मिसिँदै जाने पानीका खोल्साखोल्सी न हु पुरा पढ्नुहोस्

नभएपछि

सुविन भट्टराई, श्रावण ९, २०७५

तर तिनै कुरा जब हराउँछन्, टुट्छन्, फुट्छन्, फाट्छन्, खिइन्छन्, नासिन्छन् वा हामीसित रहन्नन्, तब मात्र हामी त्यसलाई खुब सम्झन्छौँ । त्यसले कति काम दिएको थियो भनेर बिलौना गर्छौं । त्यसको महत्व अस्तित्व नै सिद्धिएपछि बढी हुन्छ । मागेर समय फिर्ता पाउने भए आफूले गरेको त्यो बेवास्तालाई बिगतमा गएर संशोधन पनि गर्दो हौँ । पुरा पढ्नुहोस्

स्मृतिको लोकमा

सुविन भट्टराई, असार २८, २०७५

अतीत हर मान्छेको हुन्छ, हरमान्छेसित हुन्छ । कसैले अतीतलाई विस्मृतिको दराजमा गुम्स्याएर राख्छन्, कसैले अतीतलाई काँधैमा च्यापी सकी–नसकी घिस्स्याएर हिँड्छन् । अतीत जतिसुकै पतित होस्, राम्रो होस्, नराम्रो होस्, जस्तोसुकै व्यतीत भएको होस्, अतीत चाहे गीत भएको होस् चाहे शीत भएको होस्, अतीत बस् अतीत हो । पुरा पढ्नुहोस्

सपनालाई पछ्याउँदा

सुविन भट्टराई, असार ९, २०७५

हामी सपनाहरू जन्माउँछौँ तर जन्मिएका ती सपनालाई उचित पोषण दिँदैनौ । कलिला ती सपनालाई सुम्सुम्याउन खोज्दैनौँ । सपनाको कलिलो हात समातेर डोर्‍याउँदै कहीँ लान हिच्किचाउँछौँ । धैर्यपूर्वक तिनलाई पिठ्यूँमा बोकेर आफैँसँग लान धकाउँछौँ । पुरा पढ्नुहोस्

दु:खको मूल्य

सुविन भट्टराई, असार २, २०७५

दु:खको अस्तित्व देखेर नै सिद्धार्थ गौतम बुद्ध भए । हरदु:ख विष होइन । हर दु:ख दुस्मन पनि हुँदैन । हरदु:खले सधैँ दु:ख दिँदैन । दु:ख सधैँ हाम्रो यात्राको अवरोध बनेर आउने पनि होइन । हर दु:खका बादलले आँसुको वृष्टि गराउने पनि होइन । दु:ख पनि क्षणभङ्गुर हो, सुखजस्तै । मानिसको जीवनमा हरेक दु:खको पनि आयु हुन्छ, सुखको जस्तै । पुरा पढ्नुहोस्

बदलिँदो समाज र परिवर्तित नेपाली जीवनशैली

जीवन अधिकारी, जेष्ठ २०, २०७५

कोदोलाई नेपाली समाजमा कुअन्नका रूपमा हेरिन्छ । विदेशीहरूले यसलाई फाइबर र भिटामिनको मुख्य स्रोत माने पनि हामीकहाँ भने यसको झोल तन्नेरीहरूको सोमरस र छोक्राचाहिँ बंगुरको आहारका रूपमा प्रयोग हुन्छ । भटमास भने तेल बनाउन अनि कोदोको झोल पिउनेहरूको सितनका रूपमा प्रयोग हुन्छ । पुरा पढ्नुहोस्

घर पुर्‍याउने माइक्रो

सुविन भट्टराई, जेष्ठ १३, २०७५

बस्दा कतिको झोला समातिदिएँ, उठ्दा कतिले मेरो झोला समातिदिए । कसैले सानो चिनजानका भरमा भाडा तिरिदिए । कसैको भाडा तिर्नका पीरले चिनेको पनि नचिन्यै गरे । यात्राका क्रममा सुनेका अपरिचित कतिपय बकबक मलाई प्रिय छन् । पुरा पढ्नुहोस्

चप्पलको कथा

सुविन भट्टराई, जेष्ठ ९, २०७५

हजुरबाले सुनाइरहेको चप्पलको कथा सकियो । मैले कथा खासै बुझिनँ । बुझ्ने मेरो उमेर पनि थिएन, तर कथा भने मेरो मस्तिष्कमा छापिएर बसेको थियो । हजुरबासित कैयौँ भेट भए पनि सोध्ने मेलो पाएको थिइनँ । घर पुग्दा हजुरबा बूढो खोकी खोक्दै आफ्नै कोठाको खाटमा पल्टिरहनुभएको थियो । त्यो दिन मैले हजुरबालाई भनेँ, ‘हजुरबा त्यो चप्पलको कथा मैले केही बुझेको थिइँन ।’ पुरा पढ्नुहोस्

सपना, पोल्यान्ड र दिल्ली

प्रदीप सुवेदी, जेष्ठ ३, २०७५

केही युवा देश बन्नेमा आशावादी देखिए त केही पुरानो पुस्ताका नेता नहटेसम्म केही हुँदैन भन्ने निष्कर्षमा पाइए । दूरदर्शिताको कुरा उठ्यो । सायद यो बाटोको विकल्प निर्माण भएपछि भत्काएको भए– यस्तै–यस्तै प्रहार राजनीति र राजनीति गर्नेहरूप्रति भैरहे । गुनासा, हाँसो–मजाकको यात्रा सुनौली बोर्डरमा केही समय सुरक्षा जाँचका लागि रोकियो । अलिअलि दुव्र्यहार सहनु त सामान्य हो । पुरा पढ्नुहोस्

कोही अरूजस्तै

सुविन भट्टराई, वैशाख ३०, २०७५

मान्छे सबैभन्दा सुन्दर आफ्नै रूपमा हुन्छ । मान्छेको बौद्धिकता मौलिकतामा झल्कन्छ । ऊ त्यही परिचय चाहन्छ जो उसको नितान्त निजी होस् । फलानाको छोरा, फलानाकी श्रीमती, अथवा फलानाजस्तो भनेर अरूको परिचयको पुछारमा घुस्रिनुभन्दा आफ्नै परिचयको सिङ्गो र सगल्ती अस्तित्वमा रमाउन चाहन्छ मान्छे, तर यो सबका लागि मानिसले आफूलाई आफैँजस्तोमात्र बनाउनुपर्छ । पुरा पढ्नुहोस्

डर

सुविन भट्टराई, वैशाख १५, २०७५

डर, हिँड्दाहिँड्दै ठेस लागेर लडिन्छ कि भन्ने । डर, लडेर उठ्न सकिन्न कि भन्ने । डर, उठेर हिँड्न सकिन्न कि भन्ने । डर, हिँड्न सके पनि कसैलाई उछिन्न सकिन्न कि भन्ने । डर, एकपटक उछिने पनि, सधैँभरि उछिनिरहन सकिन्न कि भन्ने । पुरा पढ्नुहोस्