सुविन भट्टराईका लेखहरु
अतीत हर मान्छेको हुन्छ, हरमान्छेसित हुन्छ । कसैले अतीतलाई विस्मृतिको दराजमा गुम्स्याएर राख्छन्, कसैले अतीतलाई काँधैमा च्यापी सकी–नसकी घिस्स्याएर हिँड्छन् । अतीत जतिसुकै पतित होस्, राम्रो होस्, नराम्रो होस्, जस्तोसुकै व्यतीत भएको होस्, अतीत चाहे गीत भएको होस् चाहे शीत भएको होस्, अतीत बस् अतीत हो ।
पुरा पढ्नुहोस्
हामी सपनाहरू जन्माउँछौँ तर जन्मिएका ती सपनालाई उचित पोषण दिँदैनौ । कलिला ती सपनालाई सुम्सुम्याउन खोज्दैनौँ । सपनाको कलिलो हात समातेर डोर्‍याउँदै कहीँ लान हिच्किचाउँछौँ । धैर्यपूर्वक तिनलाई पिठ्यूँमा बोकेर आफैँसँग लान धकाउँछौँ ।
पुरा पढ्नुहोस्
दु:खको अस्तित्व देखेर नै सिद्धार्थ गौतम बुद्ध भए । हरदु:ख विष होइन । हर दु:ख दुस्मन पनि हुँदैन । हरदु:खले सधैँ दु:ख दिँदैन । दु:ख सधैँ हाम्रो यात्राको अवरोध बनेर आउने पनि होइन । हर दु:खका बादलले आँसुको वृष्टि गराउने पनि होइन । दु:ख पनि क्षणभङ्गुर हो, सुखजस्तै । मानिसको जीवनमा हरेक दु:खको पनि आयु हुन्छ, सुखको जस्तै ।
पुरा पढ्नुहोस्
हजुरबाले सुनाइरहेको चप्पलको कथा सकियो । मैले कथा खासै बुझिनँ । बुझ्ने मेरो उमेर पनि थिएन, तर कथा भने मेरो मस्तिष्कमा छापिएर बसेको थियो । हजुरबासित कैयौँ भेट भए पनि सोध्ने मेलो पाएको थिइनँ । घर पुग्दा हजुरबा बूढो खोकी खोक्दै आफ्नै कोठाको खाटमा पल्टिरहनुभएको थियो । त्यो दिन मैले हजुरबालाई भनेँ, ‘हजुरबा त्यो चप्पलको कथा मैले केही बुझेको थिइँन ।’
पुरा पढ्नुहोस्
मान्छे सबैभन्दा सुन्दर आफ्नै रूपमा हुन्छ । मान्छेको बौद्धिकता मौलिकतामा झल्कन्छ । ऊ त्यही परिचय चाहन्छ जो उसको नितान्त निजी होस् । फलानाको छोरा, फलानाकी श्रीमती, अथवा फलानाजस्तो भनेर अरूको परिचयको पुछारमा घुस्रिनुभन्दा आफ्नै परिचयको सिङ्गो र सगल्ती अस्तित्वमा रमाउन चाहन्छ मान्छे, तर यो सबका लागि मानिसले आफूलाई आफैँजस्तोमात्र बनाउनुपर्छ ।
पुरा पढ्नुहोस्

डर

सुविन भट्टराई, वैशाख १५, २०७५

डर, हिँड्दाहिँड्दै ठेस लागेर लडिन्छ कि भन्ने । डर, लडेर उठ्न सकिन्न कि भन्ने । डर, उठेर हिँड्न सकिन्न कि भन्ने । डर, हिँड्न सके पनि कसैलाई उछिन्न सकिन्न कि भन्ने । डर, एकपटक उछिने पनि, सधैँभरि उछिनिरहन सकिन्न कि भन्ने ।
पुरा पढ्नुहोस्