किशोर नेपालका लेखहरु
मैले व्यवस्थापनमा आफ्नो प्रस्ताव लगें । छलफल सुरु भयो । अनेकन् तर्क आए । कम्पनीले यस्तो पत्रिका निकाल्न थालेपछि स्थानीय प्रकाशनहरूको रोषको सामना गर्नुपर्ने कुरा उठ्यो । छलफलका क्रममा ती तर्कहरू निरस्त भए । पत्रिकाको नामको खोजी हुँदा मैले नै सुझाएँ ‘साप्ताहिक’ । सबै कुरा जुट्यो । कम्पनीले बहुरंगी छापाखाना ल्याएकाले त्यसको चिन्ता थिएन ।
पुरा पढ्नुहोस्
नेपालबाट राजतन्त्र मासिएको एक दशक भैसकेको थियो । राजदरबारबाट महाराज–महारानीले आफ्नो डेरा–डन्डा सारिसकेका थिए । युवराज, राजकुमार, अधिराजकुमारी सबै भूतपूर्व भएका थिए । राजा पनि भूतपूर्व हुने रहेछन् भन्ने कल्पना केतकले गरेको थिएन । केतकी भूतपूर्व राजाकी छोरी भूतपूर्व अधिराजकुमारी कल्पतरुसँग भेट्न चाहन्थी ।
पुरा पढ्नुहोस्
कुनै मानिसले अर्को कसैसँग झगडा गरिरहेका बेला दिने गज्जबको धम्की हो— दाँत भाँचिदिउँला । बंगारा झारिदिउँला । बत्तीसी निकालेर हातमा राखिदिउँला । यस्ता झगडालुहरूले जे बोले पनि दाँतमा आक्रमणचाहिं गरी हाल्दैनन् । त्यसो गरी हाल्ने भए दिनहुँ कतिका दाँत र बंगारा झर्ने थिए होला ?
पुरा पढ्नुहोस्
नयाँ पुस्ताले भारतको सबैभन्दा ठूलो संघीय राज्य भएर पनि विकासको मामिलामा पछि परेको उत्तर प्रदेशलाई विकसित राज्यको अघिल्लो पंक्तिमा उभ्याउने भाषण गरे पनि नेतृत्वमाथि पुरानै पुस्ताले कब्जा जमाएको छ ।
पुरा पढ्नुहोस्
अन्जनाको उमेरकै कारण होला– उसलाई रेस्टुराँदेखि फार्मेसीसम्म सबै रेन्ज अटाउने बजार मन पर्छ । चरीकोटदेखि कालिन्चोकसम्म नियमित मोटर हिँड्ने पक्की रोड बन्यो भने कालिन्चोकमा थोरैमा पनि ५० वटा होटल निर्माण हुन्छन् । त्योभन्दा ठूलो मार्केट के चाहियो ? अन्जनाको मोह ब्युटिपार्लरभन्दा पनि रेस्टुराँ कलामा छ ।
पुरा पढ्नुहोस्
काठमाडौं सहर पहिले सार्‍है सानो थियो रे । घट्टबाट घाट र घाटबाट घट्ट । राणा जर्साब, कर्साबहरू लप्तान सा’ब र कप्तान सा’ब चोभारबाट उँधो, बाग्मतीको किनारैकिनार कतै पनि हिंड्न मन नपराउने । त्यसैले सहरको सिमाना तोकियो : दक्षिणको चोभार र उत्तरको बाँसबारी ।
पुरा पढ्नुहोस्